Ben de bu ülkede yaşayan, çalışan, sorumlulukları olan bir oyuncuyum. Oyun benim için kaçış değil; bazen stres atma yolu, bazen arkadaşlarla sosyalleşme, bazen de sadece günün yorgunluğunu atabildiğim tek alan. Son günlerde Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı’nın oyunlara yönelik yasaklayıcı adımlar atabileceğine dair konuşulanlar yüzünden sesimi duyurma ihtiyacı hissettim.
Bu yüzden #Oyunumadokunma diyenler arasında ben de varım.
Oyunların çocuklar için riskler barındırabileceğini inkâr eden biri değilim. Kontrolsüz kullanımın, yaşa uygun olmayan içeriklerin sorun yaratabileceğini herkes biliyor. Ama burada asıl itirazım şu: Yanlış kullanımın bedeli neden herkese kesiliyor?
Biz oyuncular tek tip değiliz. Aramızda öğrenci de var, çalışan da, evli barklı olan da. Kimimiz rekabet için oynuyor, kimimiz kafa dağıtmak için. Kimimiz bu işten ekmek yiyor. Yayıncılar, esporcular, geliştiriciler… Oyun artık sadece “boş vakit” değil, koskoca bir sektör.
Sorun oyun değil.
Sorun denetimsizlik, bilinç eksikliği ve kolaycı çözümler.
Toplu yasaklar çözüm üretmiyor. Aksine, insanları daha kontrolsüz alanlara itiyor. Yaş sınırlaması, ebeveyn kontrolü, içerik filtreleme gibi yöntemler varken, her şeyi aynı torbaya koymak kimseye fayda sağlamıyor.
Bu tepki bir “isyan” değil.
Bu bir itiraz.
Biz oyuncular yok sayılmak istemiyoruz. Karar süreçlerinde konuşulmak, dinlenmek istiyoruz. Oyun dünyasını sadece dışarıdan bakan gözlerle değil, içinde yaşayan insanlarla birlikte değerlendirmek gerektiğine inanıyoruz.
Ben de buradayım.
Ben de bir oyuncuyum.
Ve ben de #Oyunumadokunma diyorum.
